Şahdar: Çini'nin Yaşanmışlık Çizgileri

Atölyede bazen hiç beklemediğiniz bir anda incecik bir "çıt" sesi duyulur. Bu ses, tabağın veya objenin artık kendi yoluna girdiğinin habercisidir. Biz buna "Şahdar" diyoruz. Osmanlıca dallı budaklı anlamına geliyor; çininin üzerindeki o cam tabakasının (sırçanın), zamanla bir ağacın dalları gibi çatlaması...

Bunu bir hata ya da kusur sananlar olabiliyor ama aslında durum tam tersi. Bu, çininin doğasında olan, kaçınılmaz ve aslında çok insani bir süreç. Tıpkı yaş aldıkça yüzümüzde beliren o çizgiler, kırışıklıklar gibi. Eski ustalar da buna çok kıymetli bir anlam yüklemiş; "Ademoğlu nasıl yaşlandıkça cildi kırışırsa, çini de şahdarlanır" demişler.

İşin en ilginç tarafı ise bu sürecin tamamen kendi vaktinde işlemesi.

Kimi eser fırından çıkar çıkmaz bu sesi verir, kimisi ise raflarda beklerken aylar, hatta yıllar sonra sessizce çatlamaya başlar. Nemin ve vaktin etkisiyle oluşan bu çizgiler, aslında o parçanın "yaşayan" bir parça olduğunun kanıtı gibi.

Yani çininin şahdarlanması bir bozulma değil, aksine kendi karakterini bulmasıdır.