Yavaş Sanat: Acele Etmeyen El

Sabahın serinliğinde, kumru sesleri eşliğinde masanın başına geçip fırçayı elime aldığımda, dışarıdaki o bitmek bilmeyen koşturmacanın kapıda kaldığını hissediyorum.

Çalıştığım bir eserin tamamlanması en az iki hafta sürüyor; tasarımından fırın çıkışına kadar hiçbir adımı kestirmeden geçmek mümkün değil. Peki, neden bu kadar bekliyorum? Çünkü bu iki haftalık yolculukta sadece desen boyamıyorum; her adımda toprağın nazını çekiyorum. Tasarımdan bisküvinin titizlikle temizlenmesine, tahrirden o incecik boyama aşamasına kadar her şey aslında fırının o 1000 derecelik ateşine bir hazırlık.

Üstelik her zaman her şey toz pembe değil. Bazen günlerce uğraştığınız bir tabak sırrı kabul etmiyor ya da fırın kapağını açtığınızda hiç beklemediğiniz bir sürprizle, bir çatlakla karşılaşabiliyorsunuz. O an yaşadığım hayal kırıklığı da bu işin fıtratında var. İşte bu yüzden; fırından sağlam ve parlayarak çıkan her parça benim için gerçek bir "mucize".

Bana bazen soruyorlar: "Bu hız çağında nasıl bu kadar yavaşlayabiliyorsun?" diye. Aslında yavaşlamak benim için bir kaçış değil, kendime dönüş yolu. Koştururken göremediğim detayları o tabağın veya objenin üzerinde milim milim ilerlerken görüyorum. O yavaşlık ruhumu iyileştiriyor; elin emeği zamanın sabrıyla birleşince, ortaya çıkan şey sadece bir obje değil, o geçen sürenin ruhu oluyor.

Başlarda fırın çıkışını beklemek sabrımı çok zorluyordu ama sonra şunu fark ettim: En güzel detaylar aceleyle değil, sakinlikte ve sabırla ortaya çıkıyor. Şimdi fırından çıkan her parçaya baktığımda, sadece renkleri değil, o beklediğim günlerin ve emeğimin karşılığını görüyorum. Acele etmeyen bir elin toprağa çok daha samimi dokunduğuna, sabırla ve doğru teknikle üretilen işin her zaman çok daha güzel sonuçlar verdiğine artık eminim.